Pas 11 muajsh bojkoti e mitingjesh për të kërkuar transparencën e zgjedhjeve të 28 qershorit, opozita e ka radikalizuar në esktrem protestën e saj duke ndërmarrë grevën e urisë. Ndërkohë që 200 deputetë dhe militantë socialistë refuzojnë ushqimin në formë presioni ndaj qeverisë dhe mazhorancës, në të gjithë vendin ka nisur bllokimi i akseve rrugore si shenjë e mëtejshme e rezistencës opozitare.
A mendoni se greva e urisë është mjeti i duhur për arritjen e qëllimeve të opozitës ? Cilat mund të jenë rrugëdaljet nga kjo situatë?

Protesta e opozitës po përpiqet të vendosë thuajse në një plan akuzat për krizën ekonomike që po përjeton vendi me akuzat për vjedhjen e votës. Lideri Rama e ka riformuluar oponencën e tij ndaj maxhorancës duke thënë se këta njerëz, që kanë vjedhur votën, nuk janë përgjegjës ndaj votuesit dhe kjo i bën të papërgjegjshëm edhe ndaj vendit, duke rreshtuar, më një anë, pasojat e kësaj papërgjegjshmërie: faturat e papërballueshme që duhet të paguajnë njerëzit për elektrikun, telefonat, apo ilaçet dhe më anë tjetër, korrupsionet e pushtetit.
Sa përgjegjësi mund t’i ngarkohen qeverisë dhe politikës shqiptare për këtë situatë ekonomike të vendit?

Gjatë 20 viteve të fundit të tranzicionit shqiptar, administrata publike vazhdon të vuajë të njëjtat probleme të rënda. Rotacioni i pushtetit, shoqërohet gjithmonë me ndryshime të shumta në stafet e ekspertëve, duke anashkaluar meritat profesionale për hir të shpërblimit të militantëve partikë. Kjo situatë, ku nuk respektohet statuti i nëpunësit civil dhe nuk vlerësohen meritat në punë, ndikon drejtpërdrejtë në mungesën e një administrate profesionale dhe të pakorruptuar. Si e vlerësoni nivelin e administratës së sotme dhe cilat janë rrugët për të ndryshuar këtë situatë ?

Në momentin kur institucionet europiane do të marrin një vendim përfundimtar për procesin e liberalizimit të vizave për shqiptarët, kriza politike vazhdon të mbajë të mbërthyer vendin. Zyrtarët e BE-së, kanë nisur të paralajmërojnë gjithnjë e më hapur se situata politike po rrezikon hapat e mëtejshëm integrues të vendit e në këtë aspekt mund të përfshihet edhe vendimmarrja për lëvizjen e lirë. Por, a duhet të bllokohet procesi i liberalizimit të vizave të qytetarëve shqiptarë për faj të politikës që nuk arrin të gjejë dialogun ? A duhet të ndëshkohen qytetarët për papërgjegjshmërinë e politikanëve të tyre ?

Në dy vjetorin e pavarësisë së Kosovës, mund të themi pa frikë se diplomacia shqiptare ka ndihmuar me të gjitha mundësitë e saj për njohjen në arenën ndërkombëtare të shtetit më të ri në botë. Por kur vjen fjala tek bashkëpunimi ekonomik dhe kulturor mes dy vendeve tona, ka ende shumë për të bërë. Në cfarë optike duhet të shihet bashkëpunimi i ardhshëm Shqipëri-Kosovë ? Cila duhet të jetë qasja politike shqiptare dhe kosovare, në eleminimin e barrierave të deritanishme ?

Presidenti i Republikës ka zyrtarizuar vullnetin e tij për të negociuar në zgjidhjen e krizës politike. Një rol që nuk duket aspak i lehtë duke patur parasysh që asnjë nga palët nuk ka shfaqur deri më sot ndonjë shenjë tolerimi mbi “thembrën e Akilit”, rihapjen e kutive të votimit. Në të njëjtën pozitë të vështirë duket se do të gjenden edhe ndërkombëtarët, të cilët janë përfshirë kësaj here përkundër dëshirës së tyre në mosmarrëveshjet e brendshme të politikës shqiptare. Cili mendoni se mund të jetë fati i këtyre negociatave dhe si mund të gjendet një zgjidhje që të kënaqë të dyja palët?

Sistemi zgjedhor që u aplikua në zgjedhjet e fundit parlamentare, proporcionali rajonal, po shihet nga një pjesë e mirë e spektrit politik si jo i përshtatshëm për kushtet e Shqipërisë. Aleati kyc i mazhorancës, LSI-ja, është shprehur vendosmërisht përpara zgjedhjeve kundër këtij sistemi, ndërkohë që ka gjithnjë e më tepër zëra brenda opozitës të cilët e shohin shkakun e humbjes tek përcaktimi i kësaj formule. A mendoni se sistemi zgjedhor ka ndikuar në situatën e sotme politike? A duhet të ndryshojë sërish ky sistem apo duhet të gjenden forma të tjera për të rifituar besimin tek procesi zgjedhor ?

Kuvendi i 9-të kombëtar i Partisë Demokratike, ashtu siç pritej konfirmoi edhe njëherë mbështetjen e palëkundur të kësaj partie ndaj kryetarit të saj, Sali Berisha. Lideri demokrat, vazhdon të ketë të njëjtën mbështetje të palëkundur brenda partisë së tij gjatë këtyre 18-19 viteve të fundit, duke regjistruar emrin e tij si drejtuesi më jetëgjatë në skakierën e politikës shqiptare të postkomunizmit. Shumë zëra jashtë së djathtës, e cilësojnë këtë mungesë rivaliteti dhe jetëgjatësi të Berishës, si një mungesë demokracie të brendshme në PD dhe nënshtrim të strukturave përbërëse të kësaj partie. A mendoni se është normale ky shqetësim ? A duhet të shihet jetëgjatësia e një lideri si një keqfunksionim i demokracisë së një partie ?

Bojkoti i parlamentit nga opozita dhe refuzimi për të rinumëruar kutitë e votimit, po e agravojnë cdo ditë e më tepër krizën politike që ka mbërthyer politikën shqiptarë që pas 28 qershorit. Gjithcka ndodh në momentet me delikate për proceset e integrimit në strukturat europiane duke e rrezikuar së tepërmi imazhin e vendit. Mungesa e dialogut ndërpartiak po bllokon gjithashtu edhe shumë reforma të nevojshme për sektorë që ndikojnë në përmirësimin e situatës ekonomike dhe sociale të gjithësecilit. Cilat mendoni se mund të jenë rrugët për gjetjen e një kompromisi politik për zgjidhjen e kësaj situate ?

Pas refuzimit për të zënë vendet e saj në Kuvend, Partia Socialiste ka zyrtarizuar së fundi edhe mospërfshirjen në zgjedhjet e pjesshme vendore të 15 nëntorit. Megjithë disa zëra kundër bojkotit brenda PS dhe këshillat e ndërkombëtarëve për t’iu rikthyer debatit parlamentar, opozita duket e vendosur për t’i shkuar deri në fund betejës së saj për hapjen e kutive të 28 qershorit, në emër të “mbrojtjes së demokracisë”. A mendoni se ky bojkot i zgjedhjeve, pra i demokracisë, është rruga e duhur?